Αν υπήρχε μια κρατική εταιρία που αποτέλεσε εμβληματικό στόχο του εν Ελλάδι νεοφιλελευθερισμού, τότε σίγουρα ήταν η Ολυμπιακή Αεροπορία. Ενώ στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ανήκε στις μεγάλες και παγκοσμίως γνωστές εταιρίες του κλάδου, το όνομα της Ολυμπιακής ταυτίστηκε με την κακοδιαχείριση, τις ρουσφετολογικές προσλήψεις, τα μεγάλα ελλείμματα και την κακή εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού.
«MIG και Olympic Air σημαίνουν "η Ελλάδα ψηλά"»
Ανδρέας Βγενόπουλος
Στο δημόσιο διάλογο πολύ λίγες αναφορές υπήρχαν στη μεγάλη κοινωνική προσφορά της Ολυμπιακής, που δημιούργησε αξιόπιστες αεροπορικές συνδέσεις με τα περισσότερα νησιά και πόλεις της περιφέρειας –συνδέσεις που ενώ a priori δεν θα μπορούσαν να είναι κερδοφόρες, εντούτοις, είχαν ιδιαίτερη συμβολή στην βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των τοπικών κοινωνιών. Ούτε κανείς υπογράμμιζε τη σημασία των συνδέσεων της Ολυμπιακής με όλες τις μητροπόλεις του εξωτερικού όπου ζει η ελληνική ομογένεια. Η δε ασφάλεια των πτήσεων, για την οποία η Ολυμπιακή είχε αποκτήσει διεθνή φήμη, δεν θεωρούταν αξιόλογο επίτευγμα. Σε όλη την τελευταία εικοσαπενταετία η Ολυμπιακή ήταν απλά «το πηγάδι δίχως πάτο όπου ρίχνονταν τα λεφτά των φορολογούμενων.»
Η εξαγορά της Ολυμπιακής έγινε το 2009 από τη MIG του Βγενόπουλου έναντι του αστείου τιμήματος των 177,2 εκατομμυρίων. Η αγορά έγινε ακόμα πιο συμφέρουσα από τη στιγμή που το κράτος ανέλαβε το κόστος της μείωσης του προσωπικού, μέσω του προγράμματος εθελούσιας αποχώρησης. Η ιδιωτικοποίηση χαιρετίστηκε από το σύνολο του πολιτικού προσωπικού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ως νέα αρχή για την οικονομία που θα έδινε ώθηση στον τουρισμό και γενικά στην ανάπτυξη. Ο ίδιος ο Βγενόπουλος δήλωνε ότι η νέα Ολυμπιακή (Olympic Air) θα γινόταν η ηγέτιδα αεροπορική εταιρία της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Οι προσεκτικοί αναγνώστες, όμως, ίσως να διέκριναν στις δηλώσεις του ότι στην ελληνική αγορά δεν μπορούν να υπάρξουν δύο μεγάλες αεροπορικές εταιρίες.
Αν λοιπόν η προοπτική ήταν να υπάρξει μόνο ένας παίχτης στην αγορά, τότε ήταν επόμενο να ξεκινήσει «πόλεμος» δηλώσεων μεταξύ του Mr MIG και του προέδρου της Aegean Βασιλάκη. Ο χαρτοπόλεμος στον οποίο επιδόθηκαν τα δύο γραφεία τύπου δεν διήρκεσε όμως για πολύ. Και οι δύο πλευρές αντιλήφθηκαν ότι η συνεργασία μπορεί να είναι πιο προσοδοφόρα από την σύγκρουση. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε την παρατήρηση του Λένιν πριν ένα αιώνα, ότι το μονοπώλιο αποτελεί το ανώτατο στάδιο του ανταγωνισμού. Τελικά η λύση που επιλέχτηκε ήταν η απορρόφηση της Olympic από την Aegean. Το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα μετά την πρώτη απόρριψη της συγχώνευση από την ΕΕ, η Ολυμπιακή αποσυρόταν συνεχώς από τα ανταγωνιστικά προς την Aegean δρομολόγια, ιδιαίτερα αυτά του εξωτερικού.
Είτε γιατί έκανε λάθος επιχειρηματικές κινήσεις, είτε γιατί αυτό ήταν το σχέδιο του από την αρχή, ο Βγενόπουλος παρέδωσε μια Ολυμπιακή πολύ μικρότερη από αυτήν που παρέλαβε. Σήμερα η εταιρία πετάει μόνο 29 προορισμούς, διαθέτει μόλις 16 αεροσκάφη (από 32 το 2009) και έχει 750 εργαζόμενους, ενώ στο σχέδιο του 2009 προβλέπονταν 4.000. Επιπλέον, τον Μάιο έκλεισε και η τεχνική βάση. Ωστόσο, η συρρίκνωση της εταιρίας δεν συνεπάγεται απαραίτητα και οικονομική ζημιά για τους ιδιοκτήτες. Τα τελευταία χρόνια εκποιήθηκε το μεγαλύτερο μέρος του πιο σημαντικό οικονομικού στοιχείου της Ολυμπιακής, τα λεγόμενα slots (χρονοθυρίδες). Πρόκειται για τα δικαιώματα σε συγκεκριμένα δρομολόγια του εξωτερικού, τα οποία είτε κληρονομήθηκαν από την εποχή του Ωνάση είτε διαμορφώθηκαν από διακρατικές συμφωνίες.
Το βέβαιο είναι ότι η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής κατέληξε σε τεράστιο φιάσκο:
1.Αντί για το παλιό κρατικό μονοπώλιο της Ολυμπιακής, τώρα έχουμε το ιδιωτικό μονοπώλιο της Aegean, το οποίο από τη φύση του δεν μπορεί να έχει κανένα κοινωνικό κριτήριο στη λειτουργία του.
2.Η ιδιωτική Ολυμπιακή λειτούργησε πολύ χειρότερα από την κρατική, με μειώσεις δρομολογίων και συρρίκνωση προσωπικού..
3.Η συγχώνευση θα έχει περαιτέρω αρνητικές συνέπειες στην απασχόληση, αφού είναι βέβαιο ότι στο νέο σχήμα θα «περισσέψουν» εργαζόμενοι.
4.Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδοτεί τα δρομολόγια της «άγονης γραμμής» τα οποία δεν μπορούν να είναι κερδοφόρα. Τα χρήματα αυτά πηγαίνουν στις τσέπες των ιδιωτών.
Η θλιβερή ιστορία της ιδιωτικής Ολυμπιακής πρέπει να αποτελέσει διδακτικό παράδειγμα για όλους. Οι ιδιωτικοποιήσεις και η ανεξέλεγκτη αγορά δεν μπορούν να καλύψουν με επάρκεια τις κοινωνικές ανάγκες. Ένας νέου τύπου δημόσιος τομέας είναι απαραίτητος, χωρίς το πελατειακό σύστημα και τις δυσλειτουργίες του παρελθόντος. Ένας δημόσιος τομέας που θα λειτουργεί προς όφελος της κοινωνίας, με την ενεργητική συμμετοχή των εργαζομένων.
Διαβάστε ακόμα:
O ΣΥΡΙΖΑ για την εξαγορά της OLYMPIC AIR: Η χώρα μπαίνει σε τριτοκοσμικό μαρασμό
«Ολυμπιακή»: Το κρατικό μονοπώλιο που έγινε ιδιωτικό για χάρη του... «ανταγωνισμού»
Γ. Σταθάκης: Επίσημο τέλος του success story η δημιουργία ιδιωτικού μονοπωλίου από τη συγχώνευση Aegean-Ολυμπιακής
Αντίστοιχη "επιτυχία" υπήρξε και στην υπόθεση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά: Απαντήσεις ζητεί ο Αλέξης Τσίπρας για το σκάνδαλο των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά
Ανδρέας Βγενόπουλος
Στο δημόσιο διάλογο πολύ λίγες αναφορές υπήρχαν στη μεγάλη κοινωνική προσφορά της Ολυμπιακής, που δημιούργησε αξιόπιστες αεροπορικές συνδέσεις με τα περισσότερα νησιά και πόλεις της περιφέρειας –συνδέσεις που ενώ a priori δεν θα μπορούσαν να είναι κερδοφόρες, εντούτοις, είχαν ιδιαίτερη συμβολή στην βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των τοπικών κοινωνιών. Ούτε κανείς υπογράμμιζε τη σημασία των συνδέσεων της Ολυμπιακής με όλες τις μητροπόλεις του εξωτερικού όπου ζει η ελληνική ομογένεια. Η δε ασφάλεια των πτήσεων, για την οποία η Ολυμπιακή είχε αποκτήσει διεθνή φήμη, δεν θεωρούταν αξιόλογο επίτευγμα. Σε όλη την τελευταία εικοσαπενταετία η Ολυμπιακή ήταν απλά «το πηγάδι δίχως πάτο όπου ρίχνονταν τα λεφτά των φορολογούμενων.»
Η εξαγορά της Ολυμπιακής έγινε το 2009 από τη MIG του Βγενόπουλου έναντι του αστείου τιμήματος των 177,2 εκατομμυρίων. Η αγορά έγινε ακόμα πιο συμφέρουσα από τη στιγμή που το κράτος ανέλαβε το κόστος της μείωσης του προσωπικού, μέσω του προγράμματος εθελούσιας αποχώρησης. Η ιδιωτικοποίηση χαιρετίστηκε από το σύνολο του πολιτικού προσωπικού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ως νέα αρχή για την οικονομία που θα έδινε ώθηση στον τουρισμό και γενικά στην ανάπτυξη. Ο ίδιος ο Βγενόπουλος δήλωνε ότι η νέα Ολυμπιακή (Olympic Air) θα γινόταν η ηγέτιδα αεροπορική εταιρία της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Οι προσεκτικοί αναγνώστες, όμως, ίσως να διέκριναν στις δηλώσεις του ότι στην ελληνική αγορά δεν μπορούν να υπάρξουν δύο μεγάλες αεροπορικές εταιρίες.
Αν λοιπόν η προοπτική ήταν να υπάρξει μόνο ένας παίχτης στην αγορά, τότε ήταν επόμενο να ξεκινήσει «πόλεμος» δηλώσεων μεταξύ του Mr MIG και του προέδρου της Aegean Βασιλάκη. Ο χαρτοπόλεμος στον οποίο επιδόθηκαν τα δύο γραφεία τύπου δεν διήρκεσε όμως για πολύ. Και οι δύο πλευρές αντιλήφθηκαν ότι η συνεργασία μπορεί να είναι πιο προσοδοφόρα από την σύγκρουση. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε την παρατήρηση του Λένιν πριν ένα αιώνα, ότι το μονοπώλιο αποτελεί το ανώτατο στάδιο του ανταγωνισμού. Τελικά η λύση που επιλέχτηκε ήταν η απορρόφηση της Olympic από την Aegean. Το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα μετά την πρώτη απόρριψη της συγχώνευση από την ΕΕ, η Ολυμπιακή αποσυρόταν συνεχώς από τα ανταγωνιστικά προς την Aegean δρομολόγια, ιδιαίτερα αυτά του εξωτερικού.
Είτε γιατί έκανε λάθος επιχειρηματικές κινήσεις, είτε γιατί αυτό ήταν το σχέδιο του από την αρχή, ο Βγενόπουλος παρέδωσε μια Ολυμπιακή πολύ μικρότερη από αυτήν που παρέλαβε. Σήμερα η εταιρία πετάει μόνο 29 προορισμούς, διαθέτει μόλις 16 αεροσκάφη (από 32 το 2009) και έχει 750 εργαζόμενους, ενώ στο σχέδιο του 2009 προβλέπονταν 4.000. Επιπλέον, τον Μάιο έκλεισε και η τεχνική βάση. Ωστόσο, η συρρίκνωση της εταιρίας δεν συνεπάγεται απαραίτητα και οικονομική ζημιά για τους ιδιοκτήτες. Τα τελευταία χρόνια εκποιήθηκε το μεγαλύτερο μέρος του πιο σημαντικό οικονομικού στοιχείου της Ολυμπιακής, τα λεγόμενα slots (χρονοθυρίδες). Πρόκειται για τα δικαιώματα σε συγκεκριμένα δρομολόγια του εξωτερικού, τα οποία είτε κληρονομήθηκαν από την εποχή του Ωνάση είτε διαμορφώθηκαν από διακρατικές συμφωνίες.
Το βέβαιο είναι ότι η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής κατέληξε σε τεράστιο φιάσκο:
1.Αντί για το παλιό κρατικό μονοπώλιο της Ολυμπιακής, τώρα έχουμε το ιδιωτικό μονοπώλιο της Aegean, το οποίο από τη φύση του δεν μπορεί να έχει κανένα κοινωνικό κριτήριο στη λειτουργία του.
2.Η ιδιωτική Ολυμπιακή λειτούργησε πολύ χειρότερα από την κρατική, με μειώσεις δρομολογίων και συρρίκνωση προσωπικού..
3.Η συγχώνευση θα έχει περαιτέρω αρνητικές συνέπειες στην απασχόληση, αφού είναι βέβαιο ότι στο νέο σχήμα θα «περισσέψουν» εργαζόμενοι.
4.Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδοτεί τα δρομολόγια της «άγονης γραμμής» τα οποία δεν μπορούν να είναι κερδοφόρα. Τα χρήματα αυτά πηγαίνουν στις τσέπες των ιδιωτών.
Η θλιβερή ιστορία της ιδιωτικής Ολυμπιακής πρέπει να αποτελέσει διδακτικό παράδειγμα για όλους. Οι ιδιωτικοποιήσεις και η ανεξέλεγκτη αγορά δεν μπορούν να καλύψουν με επάρκεια τις κοινωνικές ανάγκες. Ένας νέου τύπου δημόσιος τομέας είναι απαραίτητος, χωρίς το πελατειακό σύστημα και τις δυσλειτουργίες του παρελθόντος. Ένας δημόσιος τομέας που θα λειτουργεί προς όφελος της κοινωνίας, με την ενεργητική συμμετοχή των εργαζομένων.
Διαβάστε ακόμα:
O ΣΥΡΙΖΑ για την εξαγορά της OLYMPIC AIR: Η χώρα μπαίνει σε τριτοκοσμικό μαρασμό
«Ολυμπιακή»: Το κρατικό μονοπώλιο που έγινε ιδιωτικό για χάρη του... «ανταγωνισμού»
Γ. Σταθάκης: Επίσημο τέλος του success story η δημιουργία ιδιωτικού μονοπωλίου από τη συγχώνευση Aegean-Ολυμπιακής
Αντίστοιχη "επιτυχία" υπήρξε και στην υπόθεση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά: Απαντήσεις ζητεί ο Αλέξης Τσίπρας για το σκάνδαλο των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά
left.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ευχαριστούμε, για το σχόλιό σας!
Για οποιοδήποτε θέμα, επικοινωνήστε
με το mail του OPENwind NETwork
(openwind13@gmail.com)